Land van Ooit
Land van ooit
Tussen herinnering en stilte
Het Land van Ooit was ooit een fantasierijk themapark, gebouwd rond verhalen, geschiedenis en verbeelding. Ridders, soldaten, kastelen en koninkrijken vormden jarenlang het decor voor gezinnen en schoolklassen. Nu is dat decor verschoven. Geen spelende kinderen meer, geen geluid. Alleen restanten van wat “Ooit” was.
De beelden die er nog staan, bevinden zich grotendeels onder water. Soldatenfiguren, half verzonken tussen riet en weerspiegelingen, alsof ze zijn blijven wachten op iets wat niet meer komt. Het roze kasteel, ooit de herkenbare entree, stond in de steigers. Niet als symbool van herstel, maar eerder als teken van overgang: tussen verleden en wat hierna nog mogelijk is.
Voor mij zit de kracht van deze ochtend niet in nostalgie, maar in observatie. Kijken hoe tijd en natuur hun eigen laag hebben toegevoegd. Hoe kleuren vervagen, structuren veranderen en betekenissen verschuiven. Het gaat niet om wat het was, maar om wat het nu is. Het verval en de natuur die één harmonie vormen.
Met de camera probeer ik altijd vast te leggen wat echt is: geen reconstructie van herinneringen, maar het moment zoals het zich aandient. Stil, langzaam en onaf. Precies dat maakt deze plek en deze ochtend de moeite waard. Het was een rare gewaarwording om een park van weleer in deze staat te fotograferen. Helaas hadden we er iets meer van verwacht, maar het was zeker de moeite waard.